Imbir lekarski
IMBIR LEKARSKI (lać. Zingiber Jicinale)
Ceniony od tysięcy lat jako lek, przyprawa oraz afrodyzjak.
Głównie stosuje się kłącze oraz wyizolowany z niego olejek. Kłącze zawiera do 3% olejku, żywice, skrobię 0%), cukry, kwasy organiczne. Skład olejku jest zróżnicowany w zależności od pochodnia surowca; stałe są jednak główne komponenty odpowiedzialne za aromat, do których należą węglowodory seskwiterpenowe.
Medycyna ludowa krajów azjatyckich od wieków stosuje imbir jako naturalny środek przeciwbólowy, ułatwiający trawienie i łagodzący nudności. Imbir pobudza wydzielanie śliny i soku żołądkowego, działa żółciopędnie i rozkurczowo. W wielu ośrodkach naukowych na całym świecie, jak i w praktyce potwierdzono wysoką skuteczność oraz bezpieczeństwo imbiru w łagodzeniu objawów choroby lokomocyjnej, wymiotów występujących po znieczuleniu ogólnym oraz związanych z chemioterapią. Powszechnie uważa się, że jest to raczej efekt miejscowego działania imbiru na przewód pokarmowy, niż bezpośredni wpływ na centralny układ nerwowy. Ta niezwykła roślina, bogata w czynniki przeciwzapalne, okazuje się również pomocna w dolegliwościach związanych z zapaleniem stawów.
Główny mechanizm działania wyciągu z kłącza imbiru polega na hamowaniu COX-2 (bez wpływu na COX-1) oraz inhibicji wytwarzania prozapalnych cytokin TNF-a oraz 1L-1B. Cytokiny uruchamiają szereg reakcji prowadzących do niszczenia chrząstki i zmian w nasadach kostnych, z czym związane jest uszkodzenie stawów, sztywność oraz ból. Ostatnie badania przeprowadzone w John Hopkins University (Baltimore, USA) wykazały hamujący wpływ wyciągu imbiru na ekspresję TNF-a w ludzkich chondrocytach oraz synowiocytach, a także hamowanie aktywacji genu regulacyjnego NF-kB oraz degradacji IkB-a. Zmniejszenie poziomu TNF-a związane jest z ochronnym wpływem wyciągu z imbiru na chrząstkę stawową w przebiegu choroby zwyrodnieniowej.
Głównie stosuje się kłącze oraz wyizolowany z niego olejek. Kłącze zawiera do 3% olejku, żywice, skrobię 0%), cukry, kwasy organiczne. Skład olejku jest zróżnicowany w zależności od pochodnia surowca; stałe są jednak główne komponenty odpowiedzialne za aromat, do których należą węglowodory seskwiterpenowe.
Medycyna ludowa krajów azjatyckich od wieków stosuje imbir jako naturalny środek przeciwbólowy, ułatwiający trawienie i łagodzący nudności. Imbir pobudza wydzielanie śliny i soku żołądkowego, działa żółciopędnie i rozkurczowo. W wielu ośrodkach naukowych na całym świecie, jak i w praktyce potwierdzono wysoką skuteczność oraz bezpieczeństwo imbiru w łagodzeniu objawów choroby lokomocyjnej, wymiotów występujących po znieczuleniu ogólnym oraz związanych z chemioterapią. Powszechnie uważa się, że jest to raczej efekt miejscowego działania imbiru na przewód pokarmowy, niż bezpośredni wpływ na centralny układ nerwowy. Ta niezwykła roślina, bogata w czynniki przeciwzapalne, okazuje się również pomocna w dolegliwościach związanych z zapaleniem stawów.
Główny mechanizm działania wyciągu z kłącza imbiru polega na hamowaniu COX-2 (bez wpływu na COX-1) oraz inhibicji wytwarzania prozapalnych cytokin TNF-a oraz 1L-1B. Cytokiny uruchamiają szereg reakcji prowadzących do niszczenia chrząstki i zmian w nasadach kostnych, z czym związane jest uszkodzenie stawów, sztywność oraz ból. Ostatnie badania przeprowadzone w John Hopkins University (Baltimore, USA) wykazały hamujący wpływ wyciągu imbiru na ekspresję TNF-a w ludzkich chondrocytach oraz synowiocytach, a także hamowanie aktywacji genu regulacyjnego NF-kB oraz degradacji IkB-a. Zmniejszenie poziomu TNF-a związane jest z ochronnym wpływem wyciągu z imbiru na chrząstkę stawową w przebiegu choroby zwyrodnieniowej.